Traagheid en extreme duur maken van ”Wild Life Take Away Station” van Ibrahim Quraishi een mysterieus stilleven

Bij binnenkomst is Wild Life Take Away Station al vier uur aan de gang. Twee performers – Diego Agulló en Ria Higler, een jonge man en een oude vrouw – slenteren als suffe zombies door de projectstudio van het Centraal Museum. Ze zijn bleek en spiernaakt, op hun rare sloffen en pruiken na. De twee liggen uitgestrekt over de bank, sjokken rond, drinken wat, laten zich vallen of kruipen tegen elkaar aan. Nietszeggende handelingen, uitgevoerd met uitgestreken smoelen. Wild Life Take Away Station is een meditatieve ervaring: je wordt ondergedompeld in een bewegend stilleven. Van uitgewerkte personages of een duidelijk verhaal is nauwelijks sprake, maar het blijft boeien.

“In mijn kunst probeer ik altijd de logica onderuit te halen,” vertelde choreograaf Ibrahim Quraishi mij in een eerder interview. “Als een kunstwerk nutteloos is, zonder duidelijke betekenis, dan krijg je als toeschouwer de vrijheid om het op je eigen manier te ontcijferen.”

Zo wordt alles en iedereen in Wild Life Take Away Station een onderdeel van een schijnbaar willekeurige compositie. Gedurende de performance lijkt het onderscheid tussen spelers, objecten en toeschouwers langzaam te verdwijnen. In een vervreemdende, luide soundscape zijn twee stemmen te horen, soms amper te volgen door rammelende stadsgeluiden, woest kabaal en kraaknoise. Soms in gesprek – ruziënd, vragend of geruststellend – maar vaker verzonken in dromerige monologen over hun onmogelijke liefde.

Diego Agulló en Ria Higler in ''Wild Life Take Away Station''

In de ruimte ruikt het naar gerookte paling, zweet, nat hooi, stoffige veren en smeulende theaterlampen. In het midden staat een grofhouten eettafel, bezaaid met etensresten en halflege borden, een afgebroken brood en glazen rode wijn. Als een klassiek stilleven. Verbouwereerd probeert een handjevol bezoekers zich een weg te banen door het kitcherige huiskamermeubilair, om niet teveel in de weg te lopen. Het maakt weinig uit: de performers kijken dwars door je heen.

De twee personages zien er dieptragisch uit, maar door hun hopeloze uitstraling en rauwe naakte lichamen krijgt alles wat ze doen een geestige ondertoon. De extreme duur en traagheid geven al hun handelingen, hoe klein of banaal dan ook, steeds weer een nieuwe, mysterieuze lading. Dus blijf je kijken. Uiteindelijk grijpt de vrouw haar partner bij zijn slappe lid, hij betast haar bejaarde borsten. Beide met tuinhandschoenen aan. “Auf wiedersehen” – fluisteren ze elkaar toe.

De originele versie van Wild Life Take Away Station stamt uit 2009 en duurde toen maar liefst 24 uur, non-stop. De versie op Springdance blijft beperkt tot (slechts) vijf. Na ongeveer een uur merk ik plotseling dat de soundscape opnieuw start. En realiseer me dat ik elk besef van tijd heb verloren.

Indrukwekkende confrontaties in humorvol ‘K, A Society’ van Kris Verdonck #dekeuze

Het Dodo Internationale Keuze-journaal, aflevering 2: Wijbrand Schaap kwam, zag en werd overwonnen door Kris Verdoncks zeven installaties over benarde mensen.

Het had moeten eindigen met verschrikkelijke knallen, een ingeblikt vuurwerk op een paar meter van de toeschouwers. Maar dat mag dus in Nederland niet meer sinds Enschede. En al helemaal niet met Belgisch vuurwerk. Theatermaker, installatiekunstenaar en videojockey Kris Verdonck belandde in kafka-eske toestanden in de week waarin hij zijn voorstelling K, a society opbouwde in een half afgebroken havengebouw in Rotterdam West. Omdat regels in zerotolerance Rotterdam nu eenmaal regels zijn, moeten we het daarom voor het slotdeel van zijn zevendelige ‘voorstelling’ doen met een registratie van dat vuurwerk, opgenomen in het iets ruimdenkender Vlaanderen. Ook ingeblikt is het een indrukwekkend slot van een prachtige vijf kwartier dwalen door de geest van Kafka, de in systemen gevangen mens, die Verdonck letterlijk in beeld brengt.
Zeven videotaferelen, perfect technisch uitgevoerd, maar vooral ook vol ingehouden humor, verleiden je om mee te gaan in het verhaal, tot je tussen al het giechelen en lachen door ook steeds meer beklemming voelt opkomen. Tot en met de voorlaatste scene. Dan merk je dat je de val bent getrapt. Gaat dat zien.

K, a society, is nog t/m  zondag 12 september.

Innovatief VR-theater van Eric Joris’ CREW dwingt tot andere vorm van recenseren

Inhoud en foto: Wijbrand Schaap
Zo kan het dus opeens gebeuren dat je naar een voorstelling gaat, die geen voorstelling is, omdat die ook een beetje je voorstellingsvermogen te boven gaat. Dat is wat er gebeurt wanneer een kunstenaar zich mag uitleven met Virtual Reality-technieken die nu nog voorbehouden zijn aan game-ontwikkelaars en Nobelprijswinnaars in spe. Je moet er stevig voor in je schoenen staan. En we dachten dus er maar eens een andere manier van recenseren mee uit te proberen.

At your own risk: Line Up on Prezi