Dertigduizend euro voor jonge toptalenten

De concentratie is enorm, de beheersing groot. De jongens en meisjes die hier staan te dansen kunnen wat. Het schijnbare gemak waarmee deze 12-jarigen hun dansoefeningen tonen, laat tegelijkertijd zien hoe Verder lezen

Enfant terrible Boris Charmatz legt vinger op zere plek met confronterende choreografie over het ongrijpbare kind

 Met enfant snijdt choreograaf Boris Charmatz een moeilijk thema aan: hoe gaan we als volwassenen om met onszelf, en hoe gaan we om met kinderen? Charmatz haakt in op de Franse filosoof Lyotard die zich boog over ‘het onmenselijke’ van volwassenen en die in kinderen echte mensen zag. Het huidige beeld over lichamelijk contact met kinderen is verwrongen en het is dat lichaam dat altijd centraal staat in het werk van Charmatz. Met enfant voert hij je mee de berg op voor een uitzicht op een slagveld van relaties tussen volwassenen en kinderen. Je kunt je ogen er niet van afhouden.

Foto: Boris Brussey

Een kabel slingert wat rond en zet een kraan in beweging. Omdat niet te zien is wie dit machinale proces stuurt, doet deze introductie onheilspellend aan. Vooral omdat alles zwart is en doods en er lichamen op de grond liggen. De kraan takelt met een rubberen vleeshaak een eerste slachtoffer de lucht in. Zodra een tweede volgt, ontstaat een lange ‘pas de deux en l’air’. De machine heeft macht gekregen over de mens maar wie heeft macht over kinderen? Dat zal duidelijk worden in een revolutie van beweging en handeling.

Het podium begint te schudden er er ontstaat een paringsritueel van mensen. Daarna wordt het eerste kind binnengedragen. Er volgen meer bleke gezichtjes en weke lichaampjes. Overal zijn mensen op hun eigen manier bezig met kinderen. Omdat de relatie van de volwassenen tot de kinderen niet duidelijk is ontstaan allerlei connotaties. Zodra muziek van Michael Jackson te horen is gaat de voorstelling over het randje: een zweem van kindermisbruik wordt bewust onder je neus gedrongen. Charmatz wil dat je als toeschouwer het thema niet ontloopt.

Centraal moment is het omhoog tillen van het kind in haar kwetsbaarheid en schoonheid als op een schilderij. In een inleiding door Fransien van der Putt werden dan ook een schilder als Jheronimus Bosch of beeldhouwer Pisano erbij gehaald. Allerlei beeldende, massale taferelen dienen zich aan in deze dansvoorstelling. Met een crescendo van geluid en beweging is een Armageddon aanstaande waardoor je naar een ontknoping snakt. Die volgt in de vorm van een utopische overwinning van de kinderen.

Enfant is een fysieke en emotionele uitputtingsslag voor zowel performers als publiek. Het is razend knap hoe massale beweging georkestreerd is: je kunt niet onderscheiden wat er gebeurt. De kwaliteit van beweging bewijst dat er zorgvuldig en menselijk is gewerkt en gewerkt kan worden met kinderen. Zij gedragen zich op hun beurt als volwassenen.  Misschien is dat een handreiking voor het gestelde probleem hoe met kinderen om te gaan.

Charmatz heeft zelf twee kleine kinderen waarvan er een mee danst. Met zijn Musée de la Danse besteedt de dansmaker na samengewerkt te hebben met scholen aandacht aan kinderen in het Petit Musée de la Danse. De klassiek opgeleide danser verkent al jarenlang moderne dans en ontwikkelt installaties. Enfant beleefde in 2011 haar premiere in het voormalig pauselijk paleis tijdens het Festival d’Avignon. De voorstelling speelt nog op zaterdag 9 juni 2012. Inlichtingen.

Dagje cultuursjoppen: geen cent voor Oriëntalis, geen rem op Amsterdamse bezuiniging en Vlissinger bieb onverkoopbaar

PVV-provinciebestuurder Faber eerder dit jaar over het voormalig Bijbels Museum, nu Orientalis: "Ik heb geen 20 miljoen euro nodig om met een moslim te praten. Ook niet om met een jood of christen te praten overigens. De PVV heeft al een hekel aan subsidies, maar als het iets met de islam te maken heeft geven we niets."

Staatssecretaris geeft museumpark Orientalis geen cent

(..) Interim-directeur Peter Berns had Zijlstra, staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, om een eenmalige subsidie van zes miljoen euro gevraagd. De provincie Gelderland is bereid eventueel een eenmalige bijdrage te leveren, maar alleen als het Rijk ook over de brug komt. Dat is nu dus niet het geval, bevestigt een teleurgestelde Berns.

Bron: De Gelderlander    24 nov 11

Kunstbezuinigingen Amsterdam gaan door

Een meerderheid van de Amsterdamse gemeenteraad gaat akkoord met de bezuiniging van tien miljoen euro op de subsidies voor kunst en cultuur. (..)
Het leeuwendeel van de bezuinigingen (6,5 miljoen) komt ten laste van grote instellingen, zoals de Stadsschouwburg en de Toneelgroep Amsterdam. Ook wordt bezuinigd op het Amsterdams Uitbureau en het Amsterdams Fonds voor de Kunsten. (..)
[Tientallen instellingen] zijn vooral bang voor een ‘stapeling’ van bezuinigingen door het Rijk en de gemeente. Eerder bleek al dat de Rijksoverheid ongeveer 50 miljoen euro bezuinigt op Amsterdamse instellingen. (..)

Bron: RTV N-H    24 nov 11

Groningen / Drenthe – 3.000 handtekeningen voor Theater te Water

(..) Met de handtekeningenactie wil de groep bereiken dat de provincie Groningen in de concept-cultuurnota een wijziging aanbrengt en dat ze Theater te Water [op theaterschip de Verwondering] opnemen in de cultuurnota. Het gaat over de subsidie vanaf 1 januari 2013. (..)
“We zijn er nu uitgeschreven, net als vele anderen, terwijl we jaren door de provincies Groningen en Drenthe gesubsidieerd zijn. Ik ben bang dat we ophouden te bestaan als de subsidie verdwijnt.”
Of de subisidie van de provincie Drenthe wel blijft is nog onduidelijk. (..)

Bron: RTV Drenthe    24 nov 11

Amersfoort – Harde kritiek op college om Eemhuis

Het college en de ambtenarentop van de gemeente Amersfoort hebben er woensdag van langs gekregen in een rapport over de bouw van een cultureel centrum Eemhuis. De raad, die om het onderzoek had gevraagd, kreeg onvolledige informatie over het project.
Daardoor kwamen problemen met budgetten te laat boven water en wist de gemeenteraad te laat dat het project duurder uitvalt dan gepland. (..)

Bron: Architectenweb    24 nov 11

Eindhoven veilt BKR-kunst

De gemeente Eindhoven veilt in december een deel van haar kunstcollectie die tussen 1960 en 1990 is verworven via de Beeldend Kunstenaars Regeling (BKR). De kunstwerken zijn vanaf 1 december te zien op www.eindhovenveiltkunst.nl.

Bron: Cultuurbeleid.nl    22 nov 11

Verkoop pand bibliotheek Vlissingen vlot niet

(..) Om meer vaart in de verkoop te brengen, wordt het pand prominent in de etalage gezet. Als het namelijk niet lukt om het gebouw voor 1 januari 2012 te verkopen, moet de bibliotheek 150.000 euro extra bezuinigen.
De gemeente Vlissingen moet 400.000 euro per jaar bezuinigen op haar bibliotheek.

Bron: PZC    24 nov 11

Wethouder Rotterdam schokt cultuursector door totaal gebrek aan kennis

Antoinette Laan

‘En waarom moeten al die kunstinstellingen open op maandag, dinsdag, woensdag en zelfs donderdag? Ik snap dat niet. Ik heb het veel te druk met werken op die dagen.’ Zomaar een vraag tijdens het Paradisodebat, het jaarlijkse afsluitertje van de Uitmarkt in Amsterdam. En normaalgesproken kun je dit soort vragen na een paar glazen bier wel verwachten uit het publiek, maar deze vraag kwam dus van de Wethouder Cultuur van Rotterdam, een stad met toch al gauw een paar honderdduizend inwoners.

Deze nieuwe VVD-coryfee, die in haar gemeentelijke videovoorstelrondje het woord ‘leuk’ enige malen in verband brengt met ‘kunstencultuur’ schokte de aanwezigen met haar totale gebrek aan kennis van de sector, en haar volmondig uitgesproken bereidheid om verder te bezuinigen dan die watjes in Den Haag. Logisch, want in deze donkere tijden zijn leuke dingen not done en kunstencultuur is vooral leuk, dus moet het minder. Vooral doordeweeks.

Zelfs Bart de Liefde, die als woordvoorder sport en voetbalwet van de VVD in de Tweede Kamer de kunst er ook bij hobbiet, leek even te schrikken van zoveel doortastende lompheid. Die had hij zelf immers wel afgeleerd nadat hij tegen een journalist had verklaard dat hij de Raad voor Cultuur uit dat dure Haagse pand wilde schoppen. Tijdens het debat refereerde hij er nog aan, zonder de woorden overigens terug te nemen. Net als dat hij weer eens herhaalde dat hij ook niet verwachtte dat de kunstwereld de 200 miljoen bezuinigingen zou overleven. En dat de BTW-maatregel slecht was, maar afgedwongen in de coalitiebesprekingen en daardoor onbespreekbaar.

Als het Paradisodebat, inmiddels uitgegroeid tot het jaarlijkse klaagrondje van de cultuursector, één ding duidelijk heeft gemaakt, is het dat de VVD onder Rutte totaal, maar dan ook totaal veranderd is: geen interesse meer tonen in feiten en cijfers, en prat gaan op zo min mogelijk dossierkennis.

Die kennis was er wel bij de D’66 cultuurwethouder van Eindhoven (geen aandelen). Van haar kwam de enige interessante suggestie van de middag: om het gemeentelijke cultuurbeleid te betalen zou men kunnen besluiten om dat, samen met de groenvoorziening, volledig te laten financieren door de OZB, de lokale belasting op huizen. Een logische keuze, want eerder die middag had Gerard Marlet van Atlas voor Gemeenten nog aangetoond dat de woningprijzen in een stad met een gezond cultureel aanbod vele procenten boven het gemiddelde niveau liggen. Een stad als Utrecht is in zijn geheel zo met cultuur een miljard meer waard dan zonder.

Dat bedrag van 1 miljard klonk vaker tijdens het debat. Als grote nieuwsmaker was net als in voorgaande jaren Bureau Berenschot ingevlogen. Op basis van bestaand onderzoek van collegabureau’s en eigen dossierwerk was men daar tot de conclusie gekomen dat de kunstsector in 2013, wanneer de bezuinigingen een feit worden, een kwart minder inkomsten heeft dan dit jaar. En dat betekent dus dat de boel inkomenstechnisch terug gaat van 5,25 miljard naar een dikke vier miljard euro. Voorwaar geen kattenpis. Belangrijkste reden is dat de bezuinigingen onvermijdelijk leiden tot minder aanbod, en minder aanbod kan dus minder worden verkocht en dus zijn er minder inkomsten. Een van de economische wetten die Mark Rutte nog eens moet gaan uitleggen aan het gansje dat in Rotterdam de culturele lakens uitdeelt.

Over uitleggen gesproken. Het grootste pijnpunt van de dag kwam  al bij de opening van het debat boven tafel. In een speech waarin hij nogal banaal reclame maakte voor het Utrechtse festival De Vrede van Utrecht stelde de Utrechtse burgemeester Aleid Wolfsen dat de kunstwereld maar eens beter moest gaan uitleggen hoe belangrijk ze was voor economie en samenleving.

Vroeger was die uitleg niet nodig, en was het al helemaal niet aan de kunstenaar om uit te leggen waarom hij er was. De Brabantse commissaris van de koningin legde als afsluiter van het debat de vinger op de zere plek: “we zijn cultuur als een sector gaan zien, maar het is wat wij ademen en zijn.”

Behalve in Rotterdam, dan.

Het Berenschotrapport

Atlas voor Gemeenten

Officieuze, zelfbenoemde ‘Stadstoneelschrijver’ van Amsterdam heeft nog 7500 euro nodig

Het ANP bracht het en alle kranten typten het over: ‘Amsterdam krijgt een Stadstoneelschrijver’. Groot nieuws natuurlijk. Immers: het toneel staat nogal onder druk als dure linkse hobby, dus zou het mooi zijn als de Amsterdamse gemeenteraad samen met de theaterwereld had besloten tot de instelling van een stadstoneelschrijver, naast de stadsdichter en de dichter des vaderlands, Een eretitel, zou je denken, verdiend na een leven lang zwoegen om hoge kwaliteit toneelproza af te leveren. We vroegen ons af wie het zou worden: Rob de Graaf? Ger Thijs? Ton Vorstenbosch?

Enfin, dat u nog nooit van Jedidijah Julia Noomen heeft gehoord, kunnen we u niet kwalijk nemen, maar haar is dus de eer te beurt gevallen om stadstoneelschrijver van Amsterdam te worden. Nu ja, het zit dus eigenlijk anders: de aan de schrijfopleiding van de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten afgestudeerde Jedidjah bedacht de term zelf, ontdekte dat niemand het internetadres nog had geclaimd en bedacht een plan dat 10.000 euro moest gaan kosten. En dat gaan we dus heel modern crowdfunden. Op de site ‘voordekunst.nl‘ staat de Amsterdamse stadstoneelschrijver nu aangeboden. Het fonds belooft alvast 2500 euro in het potje te doen. Blijft over: 7500 euro, te betalen door de ‘crowd’. Voor dat relatief lage bedrag biedt ze Amsterdam alvast 2 van de 12 toneelstukken aan, die ze uiteindelijk wil schrijven en opvoeren in steeds een andere wijk van de stad.

Een verder bedrijfsplan of begroting is op de site niet te vinden. Wet staat er dat je voor een bijdrage van 2000 euro een voorstelling of toneelstuk kado krijgt.

Het Amsterdams Fonds voor de Kunst vind het al met al een leuk idee. Wij verwachten dat er ook wel een plekje voor de Amsterdamse Stadstoneelschrijver zal worden gereserveerd in De Nationale Theaterweek.

Nederlands ministerie van OC&W baseert visie ‘vernieuwing’ cultuursubsidiestelsel op Britse voorbeeld

Image via Wikipedia

Er zit een interessante ‘drone’ onder, en dat kan iemand als dreigend ervaren. De video aan het eind van dit artikel heeft in ieder geval meer betekenis dan veel cultuurliefhebbers denken.

Feit is namelijk dat de ingrijpende bezuinigingen die de Britse regering heeft doorgevoerd via hun ‘Arts Council’ achteraf nauwelijks op protesten zijn gestuit, terwijl de onevenredigheid in de korting bijna gelijk is aan die in Nederland.

Hoe komt dat?

In de Nederlandse culturele wereld wordt gefluisterd dat de Britse Arts Council heldere keuzes heeft gemaakt, waardoor er een nu een visie ligt waar niemand het mee oneens kan zijn.

Vooralsnog.

Dat beeld is er nog niet in Nederland. Het advies van de Raad voor Cultuur stuit hier op grote weerstand, en als er al weinig protesten klinken, ligt dat eerder aan de lethargie waarin de kunstwereld is terechtgekomen na al het eerdere geschreeuw en geroep, dan aan een tevredenheid met de gemaakte keuzes.

Tijdens een discussie in Utrecht liet Melle Daamen, niet alleen schouwburgdirecteur van Amsterdam maar ook lid van de Raad voor Cultuur, doorschemeren dat er al alternatieve scenario’s klaarliggen in Den Haag, voor als de Raad voor Cultuur zich niet aan de regels zou houden. Dat klonk als een dreigement, maar wij hebben de hand weten te leggen op het materiaal waarop het ministerie zich baseert.

De video is een van de saaiste powerpoints ever, maar laat dat je niet afschrikken: hier zie je de blauwdruk van het Nederlandse beleid, zoals het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap dat het liefste ziet, wat Halbe Zijlstra daar ook van mag vinden. En wat dat idiote extra loterij-idee van dat VVD-blaagje ook voor gevolgen mag hebben.

Met dan aan de Nederlandse ambassade in Londen.

De Keersemaeker zakt in ’3Abschied’ door de bodem van wat nog dans is

 Tekst Maarten Baanders (foto Herman Sorgeloos)

Nadat de zintuiglijke arbeid in Keeping Still – Part I en The Song al tot een minimum was gereduceerd gaat dansfilosofe Anne Teresa de Keersmaeker in het slotdeel van de trilogie, 3Abschied, de confrontatie aan met de meest extreme reductie die in het leven mogelijk is: de dood. Haar muziekkeuze valt weer op Der Abschied, het laatste deel van Das Lied von der Erde van Mahler.

Is het mogelijk te dansen op muziek over de dood en over de aanvaarding van het naderend einde? Bij het zien van 3Abschied lijkt het van niet. De Keersmaeker lijkt door de bodem van wat nog dans is te zakken. Het begint met louter luisteren naar de muziek op cd en eindigt met Der Abschied gezongen door De Keersmaeker zelf. Beide scènes doen vooral denken aan iemand die onbespied in de huiskamer meegesleept wordt door de muziek, mee probeert te zingen en puur impulsief wat dansbewegingen maakt. De vervoering is van haar gezicht af te lezen. Aan alles is te zien dat het innerlijk bruist en golft. Maar mooi is de zang niet. En danstheater kun je het niet meer noemen.

Wat gebeurt er tussen dit begin en eind? Het dertienkoppig ensemble Ictus begeleidt mezzosopraan Ursula Hesse von der Steinen in een uitgedunde versie van Der Abschied. De Keersmaeker danst tussen de muzikanten door. De dans lijkt nauwelijks meer dan de lucht die tussen de instrumenten in beweging wordt gebracht. Door met de handgebaren van de vocaliste en de muzikanten mee te bewegen lijkt De Keersmaeker uit te drukken dat er eigenlijk alleen muziek is, en dans niet meer dan de beweging die bij het musiceren toch al wordt gemaakt.

En dan is er de bijdrage van Jérôme Bel, met wie De Keersmaeker deze voorstelling gemaakt heeft. Het is moeilijk voor te stellen dat De Keersmaeker hem niet als een storend element ervaart bij de bespiegelingen die ze zelf met zoveel ernst opbouwt. Hij geeft de muzikanten opdracht het laatste stuk van Der Abschied nog eens te spelen en daarbij één voor één weg te lopen. Daarna nog een keer, maar dan één voor één dood vallen. Het is onbenullig en melig en leidt af van de gedachten waartoe deze voorstelling het publiek nog zou kunnen inspireren.

Rosas (Anne Teresa de Keersmaeker, Jérôme Bel en Ictus), 3Abschied. Gezien 12 juni, Stadsschouwburg, Amsterdam. Aldaar nog te zien: 13 juni, met na afloop gesprek met De Keersmaeker

Related articles by Zemanta

• Platel’s Bold Dance Moves (online.wsj.com)

Strijd om de hashtags: Harmony Festival, Ca vs Holland Festival, Nl #hf10

 Gelukkig is er een flink tijdsverschil tussen Santa Monica en Amsterdam, maar even dreigde er een flinke verwarring te ontstaan toen de organisatoren van het driedaagse Harmony Festival meenden de hashtag #hf10 voor zichzelf te kunnen reserveren.

Sinds de eerste twitters, gisteren, is het echter stil in Californië, want ze hebben ontdekt dat Nederland Rulez waar het trending topics betreft. Niet alleen #TK2010 heeft de wereld verbaasd doen staan, of #joran de wereld verbijsterd. Het megafestival in de Bay Area heeft zijn hashtag-ideeën moeten laten varen omdat het Holland Festival voor storing zorgt. Immers, de tweets rond het Holland Festival dragen de ‘hashtag’ #hf10 al sinds 31 mei, en daardoor zal de gemiddelde Amerikaanse festivalbezoeker vreemde tweets te zien krijgen, en gaan twijfelen aan zijn of haar geestelijke vermogens, ondanks dat op het Harmony Festival niet gerookt, gedronken, geblowd en gekoelboxed mag worden. Drie dagen lang. Kijken of we het volhouden.

Amsterdam FM Clash der Recensenten over Holland Festival #hf10

 Loek Zonneveld maakt zich woedend over The Bridge Project, maar is dolblij met The Song van De Keersemaeker en Wijbrand Schaap geniet nog na van Amal Maher in de uitzending van Clash der Recensenten op Amsterdam FM, dinsdag 8 juni, tussen 15:00 en 16:00 uur. Met ook nog een heldere uitleg over wat De Dodo is, en waar die voor staat. Leuke uitzending.

Luisteren kan hier

De Keersemaeker zuivert de oren met haar dans, maar hoe houd je zo’n pure ervaring vast? #hf10

 Door Maarten Baanders (foto Herman Sorgeloos)

Kalm staan we voor de deur van de zaal. Een beetje alsof het Holland Festival een sleur is. Niemand vermoedt dat over een paar minuten het bestaan tot bijna niets gereduceerd wordt. Het begint met duisternis. Stilte. Minutenlang. Zacht klinken voetstappen. De oren zijn er tot in detail op gespitst. Er klinkt gezang. Mahlers Lied von der Erde, kondigde het programmaboekje van Keeping Still – part I al aan, maar wat je hoort is alleen de stem van choreografe/danseres Anne Teresa de Keersmaeker. Meer is niet nodig.
Plotseling verschijnt een felle lichtbundel. Zelden was licht zo tastbaar. De Keersmaeker legt haar hand erop, duwt haar been ertegen, trekt schaduwbanen met hoofd en armen.
Een dramatisch moment volgt als ze botst met de danser David Hernandez. De botsing leidt tot een omhelzing en daarna bewegingen die meer hoorbaar dan zichtbaar zijn en daardoor onheilspellend.
De Keersmaeker reduceert haar omgeving tot het essentiële, om daarna iets op te bouwen. De luiken gaan open. Daglicht valt binnen. De Keersmaeker danst. Wat een fenomenale bewegingskunst! Met een magistrale soepelheid geeft ze subtiliteit aan de heldere, eenvoudige bewegingen. Een persoonlijkheid vult de ruimte.
Dan klinkt toch een opname van Mahlers compositie. Het is schoongewassen weemoed. De Keersmaeker is er vervuld van. Even dreigt het luisteren tot stilstand te leiden, maar ze maakt dit al gauw goed door nieuwe, iets fellere bewegingen. Aan het eind zit ze tussen het publiek te kijken naar de enorme lege ruimte. Je kijkt mee, met verwondering. Die ruimte, dat is zij.
Deze voorstelling heeft met alle poëzie een zeer prozaïsche boodschap: we moeten zuinig zijn op het milieu. Het kleinste is kostbaar. Een kinderstem leest een tekst over respect voor de aarde. Dat zou plat moralistisch kunnen werken, maar het is toch goed dit met gezuiverde oren te horen.
Buiten de zaal wacht het normale leven. We verlaten het gebouw net zo kalm als we binnenkwamen. De terrasjes op het Westergasfabrieksterrein baden in de uitbundige zon. De lichtbundel uit de voorstelling kan hier niet tegenop. Is er iets over van de breekbare scherpte van de voorstelling? Je merkt het niet. Maar Anne Teresa komt nog twee keer terug op dit Holland Festival. Wat gaat er gebeuren met het prille begin dat ze deze avond geschapen heeft?

Anne Teresa de Keersmaeker en Ann Veronica Janssens (lichtontwerp), Keeping Still – part I. Gezien: 2 juni, Transformatorhuis, Westergasfabriek. Aldaar nog te zien: 4 juni

Vervolg:
The Song, 5 en 6 juni, Muziektheater Amsterdam
3Abschied, 12 en 13 juni, Stadsschouwburg Amsterdam

Plakfolie op etalages Bijenkorf tijdens festival

 Zoals ieder jaar presenteert het Holland Festival voorproefjes en teasers van producties in de etalage van De Bijenkorf, op de hoek van Dam en Damrak. Dit jaar zal dat niet anders zijn. Of toch wel?

In de mail het volgende berichtje van De Bijenkorf aan het Holland Festival:

Hai xxxx,

Wij krijgen net door van de gemeente dat de boor voor de NZ-lijn vanaf donderdag aanstaande onder de Bijenkorf door gaat. Er is afgesproken dat de etalage met plakfolie worden afgeplakt. Dit om, als de etalages sneuvelen, het publiek te beschermen. Dit traject duurt drie weken en start bij de beursingang. Waarschijnlijk hebben jullie er geen last van en is de hoeketalage gewoon goed zichtbaar, maar het kan dus zijn dat de laatste dag de hoeketalage ook wordt afgeplakt. Dit heeft als effect dat de zichtbaarheid iets minder wordt. Ik verwacht niet dat jullie er last van hebben, maar ik wil het wel gemeld hebben.

Groetjes,

XXXXX

Het effect zal waarschijnlijk dat van een zonnebril zijn. Zeker als ze de etalage ook van binnen uit gaan beplakken, om de artiesten aan de binnenkant te beschermen tegen glassscherven. Voor de mensen die NZ-lijn-grappen willen maken over roze brillen staan de comments open.

Keuze selectiecommissie Theaterfestival weerspiegelt malaise bij de grote clubs van de Randstad.

Toneelgroep Amsterdam doet niet heel veel nieuws, maar houdt oude successen op het repertoire. Hoe goed het ook is dat het eerste gezelschap van het land daarmee heel veel mensen van juweeltjes als Angels in America laat genieten, het werkt alleen als daarmee energie wordt vrijgemaakt om briljante opvolgers in de steigers te zetten. En die zien we dus niet.
Verder lezen